برخی از آدمها عجیب خوبند
یادشان که می افتی، روحت جانی دوباره می گیرد.
یادشان که می افتی بی اراده لبخند به لبانت می نشیند
حتی وقتی کنارت نیستند
لبخنشان....
تصویرشان....
صدایشان.....
حرف هایشان ......
همه را پیشت امانت می گذارند
و تو می مانی و یاد و آرزوی دوباره آنها ....
برچسب:
نویسنده: پرهام رحمانی